Motylem jestem....

... Uwielbiam tą piosenkę Ireny Jarockiej.

Zresztą już kiedyś wspominałam na blogu- byłam i jestem fanką p.Ireny.

Szyjąc te poduszki słuchałam jej piosenek.

Dzisiaj był piękny, słoneczny dzień i poduszki

ozdobiły krzesła na tarasie.

Filemon harcował w ogrodzie...

 Piłam kawkę. wygrzewałam się na słońcu i słuchałam piosenek Ireny Jarockiej :).

Podziwiałam tulipany i żonkile, które pięknie rozkwitły.

I myślałam o... przemijaniu...

Jakoś mi smutno się zrobiło....

 

Więcej zdjęć pokażę w następnym poście.

Pozdrawiam cieplutko.

Pa!

Tańczy niedziela...

Wczorajsza niedziela minęła mi spokojnie i błogo.

Dałam sobie luz na wszystko i ...upajałam się bezczynnością.

Rzadko mi się to zdarza taki dzień,

bo przeważnie coś wymyślam, główkuję, martwię się....

Słuchałam piosenek z dawnych lat, oglądałam zdjęcia, czytałam...

Jakaś sentymentalna bardzo byłam.

Taką piosenką, która mnie wycisza jest piosenka Ireny Jarockiej "Tańczy niedziela".

Znacie? 

Podobają mi się słowa:

"słonecznik przy drzwiach..., na rynku jest cień...,

Przystaje się ot, by pogadać przez płot,... Na spacer czas iść wolniuteńko ...,Ważniejszych dziś spraw nie ma niż pójść nad staw,.... I by dostać jak wtedy bukiecik rezedy....
Żeby patrzeć jak wśród słoneczników i malw....
Nim przeminie, nim odpłynie w dal.
Tańczy niedziela, tańczy niedziela.
Dorosła jak wy zabiegana co świt...
Darmo pragnę dogonić swój czas....
I braknie mi sił, by obejrzeć się w tył.. 

Słuchając tej piosenki pragnę iść przed siebie, poleżeć na trawie, pochodzić po lesie...

Pamiętam, że dawno temu marzyłam o takiej sukience w paski.

Kiecki się nie doczekałam, ale wszystko w paski czarno- białe podoba mi się do dziś.

Zdradzę Wam, że na strychu przechowuję wszystkie listy- od pierwszego .

Pamiętam, że miałam7 lat i dostałam kartkę od koleżanki, którą poznałam na kolonii.

Kiedyś to były listy! Znaczek, koperta i czekanie na listonosza...

Bicie serca....uffff! 

Teraz jakieś maile...ech!

Listy leżą poukładana w przedwojennej walizce. którą wygrzebałam na targu staroci.

Są tam pachnące listy od moich pierwszych miłości...:).

Jeszcze dzisiaj czuję tamten zapach. 

Listy od Ketoka- mieliśmy wtedy po 16-17 lat... 
Napisał ich ponad 380 :)

No i oczywiście jako nastolatka pisałam pamiętniki.

Mam kilka brulionów. 

Kartki pożółkły, zszarzały....

ech !

Te skarby stanowią dla mnie wartość sentymentalną...

Rozpisałam się na zupełnie inny temat niż miałam w planie...

Pozdrawiam cieplutko.

Jestem uziemiona...

 Na dworze zimno, wieje straszliwy wiatr, więc plany ogródkowe muszą poczekać.

To po pierwsze..., a po drugie...

jestem uziemiona i zmuszona siedzieć w domu. Nie mogę przemęczać nogi. Coś mi się w kostce nadwyrężyło i basta!- lekarz zabronił się ruszać. 

Ale ruszam się po pokojach i coś kombinuję.

Wczoraj wieczorem już po wpisaniu mojego pierwszego posta dostałam weny i uszyłam trzy woreczki. 

Do czego mają służyć to jeszcze konkretnie nie wiem ( hihi), ale podobają mi się...No i już!

Woreczek z niebieskim imbryczkiem nastroił mnie wspomnieniowo..

Pijąc poranną kawę w mojej głowie przewijały się wspomnienia z domu babci- kuchnia z fawajerkami,

kran na jeden kurek z zimną wodą, chleb zamoczony pod tymże kranem, posypany cukrem- pychota!

Wszystkie dzieci z okolicznych domów bawiły się razem na ulicy, wpadało się do najbliższego domu, sąsiadka serwowała w/w poczęstunek w rekę i na podwórko....Ech...to były czasy!

 Dzisiaj nie połknęłabym takiego chleba- za nic.

 

 Ale na podwórku lubię się "bawić" nadal...

No i tak dzień minął mi na wspomnieniach ...

Mam w swoich skarbach dwie takie makatki z dawnych lat- dla mnie są pikne!

.........................................................................................................

Wspomnienia o Irenie Jarockiej...

" Gdy nie zostanie po mnie nic

oprócz pożółkłych fotografii,

błękitny mnie przywita świt

w miejscu, co nie ma go na mapie.

.............................................

Popatrzę jak wśród smukłych malw

wiatr w przedwieczornej ciszy kona, 

trochę mi tylko będzie żal, 

że trawa u was tak zielona."

Miałam 12-13 lat, kiedy odkryłam piosenki Ireny Jarockiej. W latach 70-tych Irena była u szczytu sławy. Została moją idolką. Wycinałam z gazet informacje o niej, kupowałam płyty, widokówki. Śpiewałam do różnorodnych kabli (mikrofon), naśladowałam makijaż, fryzurę, nawet styl bycia. Mama szyła mi bluzki i sukienki podobne do jej kreacji.

W specjalnym notatniku wklejałam wszystkie zdobyte materiały. Zeszyt ten mam do dzisiaj. Kartki pożółkły,  zmieniały się gusta, z latami  poszerzył się mój świat - pozostał sentyment do tamtych czasów.

Była niezwykłą, ciepłą kobietą, pogodną i przyjaźnie nastawioną do ludzi.

 Jej piosenki towarzyszyły mi, gdy kochałam, płakałam, marzyłam... Dostarczały mi sił i nadziei na lepsze dni. 

I dziś... gdy dopada mnie deprecha odganiam ją i podśpiewuję "... tak żyć, by coś zostało z tych dni..."